Beşiktaş, 2016-2017 sezonunun yirmi beşinci maçında Antalyaspor'a konuk oldu. Şampiyonluk yarışındaki rakiplerinin puan kaybettiği haftada önemli bir avantaj yakalayan Kara Kartal, Antalya deplasmanından golsüz beraberlikle dönerek bu fırsattan istediği ölçüde yararlanamadı.
Yakın geçmişte Antalyaspor ile oynadığımız maçlara baktığımda Beşiktaş'ın rakibine karşı belirgin bir üstünlük kurduğunu düşünüyorum. Üstelik mevcut kadromuz gerçekten çok güçlü bir dönemden geçiyor. Ancak bu sezonun önemli bir farkı var: Beşiktaş yalnızca Süper Lig'de şampiyonluk mücadelesi vermiyor, UEFA Avrupa Ligi'nde de yoluna devam ediyor. Avrupa maçlarının fiziksel ve zihinsel yükü arttıkça takımın zaman zaman yorulması da kaçınılmaz hâle geliyor. Buna Antalyaspor'un mücadeleci futbolu eklenince, Beşiktaş bu kez bir puanla yetinmek zorunda kaldı.
Bugünkü Beşiktaş'ta özellikle hoşuma giden bir özellik var. Doksanlı yıllarda takımla ilgili en büyük şikâyetlerimizden biri uzaktan şutların azlığıydı. Şimdiki Beşiktaş'ta ise kaleyi gören oyuncu fırsat bulduğunda vurmaktan çekinmiyor. Hepsi gol olacak diye bir şey yok elbette ama kaleyi gördüğünde şut çekmenin oyuna ayrı bir heyecan kattığını düşünüyorum. Sonuçta biraz da bunun için izlemiyor muyuz futbolu?
Antalyaspor'un geliştirdiği bir atakta ceza sahamız içerisinde savunmamıza çarpan top nedeniyle penaltı itirazları oldu. Ben pozisyonda kasıtlı bir elle oynama görmedim ve bu nedenle penaltı verilmemesini doğru buldum. Böyle pozisyonlarda topun ele ya da kola temas etmiş olması tek başına yeterli değil; temasın nasıl gerçekleştiğine de bakmak gerekiyor.
Maçın bizim açımızdan en can sıkıcı olayı ise yine Aboubakar'dı. Olympiakos karşılaşmasında kırmızı kart görmüştü; neyse ki o cezanın Süper Lig'e etkisi yoktu. Fakat bu kez Antalya'da da oyundan atılmayı başardı. Önce rakibinin ayağına basarak sarı kart gördü. Hatta Antalyasporlu oyuncunun ayağına yaptığı müdahalenin daha ağır cezalandırılmasına bile şaşırmazdım. Ardından serbest vuruş kullanmak isteyen kaleciye gereksiz bir müdahalede bulunarak ikinci sarı kartını gördü ve takımını on kişi bıraktı.
Doğrusu bu kez Aboubakar'ı savunacak pek bir şey bulamıyorum. Olympiakos maçında yaşananların ardından ona hak verdiğim noktalar vardı ama burada gördüğü ikinci kart tamamen önlenebilir bir durumdu. Şampiyonluk ve Avrupa kupası mücadelesinin aynı anda sürdüğü böyle bir dönemde bir oyuncunun takımını bu şekilde eksik bırakmaması gerekiyor. Yorgun ve biraz durgun görünen Beşiktaş, on bir kişi kalabilse belki bir gol bulup maçı kazanabilirdi. Elbette bunu bilemeyiz ama böylesine kritik haftalarda gereksiz kartların bedeli ağır olabilir.
Karşılaşmanın kendisi hakkında üzerinde uzun uzun durulacak çok fazla şey olduğunu düşünmüyorum. Golsüz beraberliklerde bazen futbol adına anlatılacak hikâye de azalıyor. Beşiktaş istediği oyunu tam olarak sahaya yansıtamadı, Antalyaspor direndi ve doksan dakikanın sonunda taraflar birer puanı paylaştı.
Maçtan bağımsız olarak dikkatimi çeken başka bir konu ise Başkan Fikret Orman'ın kulübün 114. kuruluş yıl dönümü nedeniyle yayımladığı mesajdı. Başkan, Beşiktaş'ın gücünü taraftarlarından aldığını söyledi. Yağmur çamur demeden, iyi günde kötü günde takımının yanında olan insanlara böyle bir mesaj verilmesi elbette güzel. Ancak benim yıllardır üzerinde durduğum “taraftar” kelimesi meselesi burada yine aklıma geldi.
Yazılarımı takip edenler fark etmiştir; ben Beşiktaş'ı takip eden insanlardan söz ederken mümkün olduğunca “taraftar” yerine “izleyici” ya da doğrudan “Beşiktaşlı” demeyi tercih ediyorum. Çünkü “taraf” olma fikrinin, futbolun içinde zaman zaman rakibin hakkını görmemeye ve yapılan her şeyi yalnızca kendi takımının çıkarı üzerinden değerlendirmeye dönüşebildiğini düşünüyorum. Benim istediğim bu değil. Beşiktaş'ı sevelim, galibiyetine sevinelim, mağlubiyetine üzülelim ama rakibin hakkını da teslim edebilelim. Önce adil ve centilmen olalım.
Elbette futbolun yerleşmiş dilinde “taraftar” kelimesinin kullanılmasında garipsenecek bir şey yok. Başkanın da bu kelimeyi kullanması son derece doğal. Benimki daha çok futbol kültürüne ilişkin kişisel bir düşünce. Belki bir gün “taraftar” olmaktan çok “Beşiktaşlı” olmanın ne anlama geldiğini daha fazla konuşuruz.
Sonuçta Beşiktaş yirmi beşinci haftayı istediği üç puan yerine bir puanla kapattı. Kaçırılan bir fırsat olduğu doğru ama bu sonuç, takımın hem Süper Lig'de hem de Avrupa'da büyük hedeflerin peşinden koştuğu gerçeğini değiştirmiyor.
Önümüzde hâlâ uzun ve heyecanlı bir yol var.
Stadyum: Antalya Stadyumu
Hakemler: Mete Kalkavan, Kerem Ersoy, Esat Sancaktar
Antalyaspor: Ferhat Kaplan, Celustka, Chico, Salih Dursun, Sakıb Aytaç, Charles
(Dk.89 Yekta Kurtuluş), Zeki Yıldırım, Danilo (Dk.46 El Kabir), Mbilla, Deniz
Kadah, Eto'o (Dk.90+4 Serdar Özkan)
Beşiktaş: Fabricio, Gökhan Gönül, Marcelo, Tosic, Adriano (Dk.71 Mitrovic),
Hutchinson, Oğuzhan Özyakup, Quaresma (Dk.58 Cenk Tosun), Talisca (Dk. Necip
Uysal), Babel, Aboubakar
Kırmızı Kart: Dk.64 Aboubakar (Beşiktaş)
Sarı Kartlar: Talisca, Oğuzhan Özyakup (Beşiktaş)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder