Beşiktaş, 2016-2017 sezonunun
otuzuncu maçında Fenerbahçe’yi Vodafone Arena’da ağırladı. Maçın büyük
bölümünde oyunun kontrolünü elinde tutan Kara Kartal, rakibinin iki oyuncusunun
kırmızı kart görerek oyun dışında kalmasına rağmen 90+4. dakikada Marcelo’nun
kendi kalesine attığı golle galibiyeti kaçırdı.
Fenerbahçe ile berabere kalmak
değil de 90+4. dakikada kendi kalene gol atarak berabere kalmak zor geliyor
insana. Öyle inanılmaz görünüyor ki hâlâ aklım almıyor. Anladık, maçın son
saniyeleri ve herkes heyecanlı ama insan yine de “Bu nasıl oldu yahu?” diye
sormadan edemiyor.
Gerçek olan şu ki kalan dört
haftada artık hata yapma lüksümüz iyice azaldı. Başakşehir iki puan arkamıza
kadar geldi ve ister istemez insan iki takımın kalan fikstürünü önüne koyup
hesap yapmaya başlıyor. Onların Gençlerbirliği, Trabzonspor, Adanaspor ve
Kayserispor maçları var. Biz ise önümüzdeki hafta Bursaspor deplasmanına
gideceğiz; ardından Vodafone Arena’da Kasımpaşa’yı ağırlayıp Gaziantepspor
deplasmanına çıkacağız ve sezonu Osmanlıspor karşısında tamamlayacağız.
Kâğıt üzerinde kolay ya da zor
görünen maçlar olabilir ama sezonun bu noktasında bu hesapların hiçbir
garantisi yok. Özellikle Beşiktaş’ın son dönemdeki hâli beni düşündürüyor.
Takım kötü değil; aksine hâlâ çok kaliteli bir kadromuz var. Fakat sanki üzerimize
biraz ölü toprağı serpilmiş gibi. Avrupa’dan penaltılar sonucunda elenmenin de
takımın üzerinde bıraktığı bir yorgunluk olduğunu düşünüyorum. Bu nedenle
önümüzdeki Bursa deplasmanı benim gözümde son derece önemli.
İşin tuhafı, sahaya çıkıp oynayan
ben değilim ama bütün sıkıntısı benim üzerime çöküyor.
Derbinin ilk yarısında tartışmalı
bir pozisyon yaşandı. Babel sol kanattan ceza sahasına girerken rakibiyle
mücadelesinin ardından yerde kaldı. İlk izlenimim bunun penaltı olduğu
yönündeydi ve kararın devam olması beni oldukça kızdırdı. Hakem ilerleyen dakikalarda
Fenerbahçeli iki oyuncuya kırmızı kart gösterdi ama benim açımdan bu, ilk
yarıdaki pozisyon hakkındaki düşüncemi değiştirmedi.
Beşiktaş iyi oyununun karşılığını
45. dakikada aldı. Ani gelişen atakta sağ kanatta topla buluşan Quaresma, yine
adrese teslim ortalarından birini yaptı ve Aboubakar topu ağlarla buluşturdu.
İlk yarıyı 1-0 önde tamamladık.
Maç boyunca Babel ve Quaresma’nın
zaman zaman kanat değiştirerek oynamaları da hücumdaki çeşitliliğimizi
gösteriyordu. Birini sağda, diğerini solda gördüğünüz anda savunmanın işi
gerçekten zorlaşıyor. Bu takımın sahip olduğu kaliteye baktığımda hâlâ büyük
bir hayranlık duyuyorum. Avrupa’daki o penaltı gecesinin moralimizi bozduğunu
düşünüyorum ama bu sezonu yeniden şampiyonlukla kapatabilirsek önümüzdeki
yıllar için insanın hayal kurmaması çok zor.
İkinci yarıda da Beşiktaş oyunun
kontrolünü büyük ölçüde elinde tuttu. Maç artık son saniyelerine girmiş,
galibiyet neredeyse cebimize girmişti. Sonra futbolun insana ne kadar acımasız
davranabileceğini gösteren o pozisyon geldi.
Fabri kalesinden çıktı. Marcelo
onun gelişini fark etmeden topa kafasıyla müdahale etti ve ters vuruş
ağlarımıza gitti.
90+4.
Kendi kalemize.
İnsan ne diyeceğini bilemiyor.
Fenerbahçeli oyuncular doğal
olarak büyük sevinç yaşadılar. Onların açısından bakınca anlaşılmayacak bir şey
yok; son saniyede kaybetmek üzere olduğunuz bir derbiden beraberlik
çıkarıyorsunuz. Ben onların yerinde olsam ben de sevinirdim. Fakat bizim açımızdan
gerçekten çok yazık oldu. Galibiyete birkaç saniye kalmışken iki puan elimizden
kayıp gitti.
Şimdi önümüzde dört maç var.
Ortada ne tamamen karanlık ne de insanın rahatça arkasına yaslanabileceği
aydınlık bir tablo görüyorum. Sanki Beşiktaş’ın üzerinde gri bulutlar
dolaşıyor. “Beşiktaş her şeye rağmen bu sene şampiyon olacak” demek istiyorum
ama o bulutlar beni rahatsız ediyor.
Bazen insan böyle dönemlerde
futbolcuları bir aylığına kampa kapatmayı düşünüyor. Gazete yok, televizyon
yok; yalnızca takım ve önündeki görev. Ben olsam herhâlde böyle bir şey
yapardım.
Tabii benim yapabileceğim tek
şey, kalan maçların oynanmasını beklemek.
Ve galiba en zoru da bu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder