Beşiktaş, 2017-2018 sezonunun
yirminci maçında Bursaspor'a misafir oldu. Ev sahibi takımın tribünlerinde maç
boyunca oldukça gergin bir atmosfer vardı ve Kara Kartal Bursa'da bir
misafirden çok düşman gibi karşılandı. Bütün bu şartlara rağmen Beşiktaş, geriye
düştüğü maçtan bir puan çıkarmayı başardı.
Sene olmuş 2018, hâlâ
tribünlerden sahaya eline geçeni fırlatan insanlar var. Ben zaten yıllardır şu
“taraftar” kelimesine biraz mesafeliyim. Bana göre bir futbol takımını sevmekle
kendini bir “taraf” olarak tanımlamak aynı şey değil. Karşınıza dikilip “Sen
taraftar değilsin” dediğimde bu, sizin Beşiktaşlı olmadığınız anlamına
gelmiyor. Tam tersine, benim anlatmaya çalıştığım şey de bu: Taraf olmakla
Beşiktaşlı olmak aynı şeyler değil.
Sonuçta çoğumuz hafta sonunda
para verip maç izlemeye giden insanlarız. Kulüple aramızda bir çıkar ilişkisi
yok. Sevdiğimiz takım kazandığında seviniyor, kaybettiğinde üzülüyoruz. Fakat
bu sevginin karşı tribündeki insanı düşman olarak görmemizi gerektirdiğine
inanmıyorum. Futbolun büyüsü de zaten biraz burada değil mi? Maçını izlersin,
tezahüratını yaparsın, arkadaşlarınla eğlenirsin ve doksan dakika sonunda
hayatına devam edersin.
Aslında millî takım maçları bunun
ne kadar anlamsız olduğunu gösteren güzel bir örnek. Millî takım gol attığında
yanındaki insanın hangi kulübü tuttuğunu düşünmeden ona sarılıyorsun. Bir hafta
önce farklı renkler yüzünden karşı karşıya gelen insanlar, o gün aynı gole
birlikte sevinebiliyor. Demek ki sorun farklı takımları sevmemiz değil; bu
farklılığı birbirimize karşı bir cepheye dönüştürmemiz. Benim “taraftar olmak”
ile “Beşiktaşlı olmak” arasında kurduğum ayrım da tam olarak burada yatıyor.
Beşiktaş'ı sevmek için bir başkasından nefret etmeye ihtiyacım yok. Kendi
takımımı destekler, onun başarısıyla mutlu olurum. Rakibim iyi oynadığında da
hakkını teslim ederim. Futbolu güzel yapan şeyin biraz da bu olduğunu
düşünüyorum.
Gelelim maça. Takıma golcü
alacağız diye ortalığı velveleye verdik ama meğer bizim takımda ne kadar çok
gol atmaya meraklı oyuncu varmış. Yedek kulübesine mahkûm olmuş Mustafa'dan
savunma oyuncularına kadar herkes gol atmaya başladı. Bu kez sahneye Adriano
çıktı. 13. dakikada kaleyi karşıdan gördüğü anda yaptığı harika vuruşla
jeneriklere yakışacak bir gol attı. Kariyerinde buna benzer gollerini
gördüğümüz Adriano'nun böylesine önemli bir deplasmanda Kara Kartal adına o şık
golü bulması güzel oldu.
37. dakikada ise Beşiktaş kendi kalesinde golü gördü ve maç beraberliğe
geldi. Maçı anlatan spiker, önündeki onlarca kamera görüntüsüne rağmen golü
hemen Negredo'nun üzerine yazdı. Öyle ya, haftalardır Negredo neden gol
atamıyor diye kendimizi yerken “Alın size gol” der gibi oyuncumuzun kendi
kalesine attığını söylemek pek eğlenceli olsa gerek. Oysa Negredo topu dışarı
çıkarmaya çalışıyordu ve dokunmasa da topun ağlarla buluşması kuvvetle
muhtemeldi. Tarih golü yine de Negredo'nun hanesine yazdı, o ayrı. Yapacak bir
şey yok. Talihsiz evladım benim. Kurşun mu döktürsek ne yapsak bu çocuğa?
Bunun üzerine Bursaspor bir gol
daha bulup öne geçince iyice tedirgin olduk. Tribünlerin de desteğiyle mevcut
performansının üzerine çıkan bir Bursaspor karşısında maçı çevirmek zaten kolay
değildi; geriye düşünce işimiz daha da zorlaştı. Beşiktaş öyle geldi, böyle
geldi, gol bulmak için elinden geleni yaptı ama top bir türlü ağlarla
buluşmadı.
Nihayet sakatlığını atlattıktan
sonra sahalara oldukça iyi dönen Caner'in müthiş pasında Negredo topla buluştu
ve bu kez topu doğru kaleye gönderdi. Bursaspor'un ilk golünü büyük bir keyifle
onun üzerine yazan spikere nispet yaparcasına beraberlik golünü attı. Sanırım
kurşun döktürmeye şimdilik gerek kalmadı.
Maçın ardından paniğe kapılıp
“Şampiyonluk gitti” hesapları yapanlar, hatta Şenol Güneş'e tepki gösterenler
olduğunu görüyorum. Oysa biraz da karşılaşmanın nasıl geçtiğine bakmak
gerekiyor. Elbette matematiksel olarak iki puan kaybedildi ama maçın şartları
düşünüldüğünde Beşiktaş'ın geriye düştüğü zorlu Bursa deplasmanından çıkardığı
bir puanı küçümsemiyorum. Hatta benim gözümde bu, üç puan değerinde bir puan.
Şampiyonluk yarışı uzun bir yol
ve tek bir beraberlikle ne kazanılıyor ne de kaybediliyor. Beşiktaş hâlâ
şampiyonluğun güçlü adaylarından biri. Bizim yapabileceğimiz ise her sonuçtan
sonra felaket senaryoları üretmek yerine, sonuna kadar takımımızın arkasında
durmak.
Çünkü benim için mesele yine aynı
yere geliyor: Beşiktaşlı olmak yalnızca kazandığında yanında durmak değil.
Kazanırken sevinmek kolay. Asıl mesele, işler istediğin gibi gitmediğinde de o
bağı kaybetmemek.
Stadyum: Bursa Timsah Arena
Hakemler: Halil Umut Meler, M.Emre Eyisoy, Cevdet Kömürcüoğlu
Bursaspor: Harun Tekin, Barış Yardımcı (Ricardo Faty dk. 89), William Ekong,
Titi, Aziz Behich, Dzon Delarge (Josua John dk. 73), Abdullahi Shehu, Emmanuel
Badu, John Bostock, Yusuf Erdoğan, Bogdan Stancu (Jires Kembo dk. 76)
Yedekler: Muhammed Şengezer, Sinan Bakış, Geoghe Grozav, Furkan Soyalp, Onur
Atasayar
Teknik Direktör: Paul Le Guen
Beşiktaş: Fabri, Gökhan Gönül (Caner Erkin dk. 69), Pepe, Domagoj Vida, Adriano
Correia, Ricardo Quaresma, Gary Medel, Oğuzhan Özyakup (Mustafa Pektemek dk.
80), Talisca, Jeremain Lens (Vagner Love dk. 57), Alvaro Negredo
Yedekler: Tolga Zengin, Utku Yuvakuran, Fatih Aksoy, Necip Uysal, Tolgay Arslan
Teknik Direktör:
Şenol Güneş
Goller: Titi (dk. 37), Dzon Delarge (dk. 45) (Bursaspor), Adriano Correia (dk.
13), Alvaro Negredo (dk. 90) (Beşiktaş)
Sarı Kartlar: Abdullahi Shehu, Dzon Delarge, Jires Kembo, Aziz Behich (Bursaspor), Gary Medel, Ricardo Quaresma (Beşiktaş)



Hiç yorum yok:
Yorum Gönder