Beşiktaş, şampiyonluk yarışındaki tek rakibi
Fenerbahçe'nin bir gün önce iki puan kaybetmesinin ardından eline geçen büyük
fırsatı değerlendiremedi ve Kasımpaşaspor'a 2-1 mağlup oldu. Açılış paragrafını
kısa tutacağım çünkü hemen konuya girmek istiyorum. Buyurun maça.
Efendim, önce birkaç istatistiğe bakalım. Kasımpaşaspor
bir hafta önce Bursaspor deplasmanında dört gol yemiş ve ağır bir yenilgi
almıştı. Beşiktaş ise Kasımpaşa deplasmanlarında tarih boyunca pek rahat
edememiş, bildiğim kadarıyla burada yalnızca bir kez kazanabilmişti. Bu akşam
da topa sahip olma oranında yüzde seksenlere yaklaşan bir Beşiktaş vardı.
Sevgili babamın dediği gibi, oynamış da ne olmuş?
Haybeye oynamış.
Şampiyonluk yolunda böylesine kritik bir virajda arabaya
takla attırırsan rakibine yeniden umut verirsin. Bir hafta sonra Vodafone
Arena, Bursaspor karşılaşmasıyla açılacak. Yeni stadın takım üzerinde
yaratacağı olumlu etkiyi şimdiden tahmin edebiliyorum ama insan yine de
söylenmeden duramıyor: Kardeşim, yıllardır evinden uzaktasın ve artık o
günlerin sonuna gelmişsin. Kazan yahu şunu. Gerçi fikstüre göre bu zaten bir
deplasman maçı ama sen şampiyon olacaksın abicim, alıver şu maçı. Hem de öne
geçmişsin. Nasıl yeniliyorsun, anlamıyorum ki?
Kadroya baktığımızda Quaresma'nın eksikliği fazlasıyla
hissedildi. Otuz yaşını geçmiş bir futbolcu olmasına rağmen takım için öylesine
değerli bir hâle geldi ki yokluğu hücum gücümüzü doğrudan etkiliyor. Gökhan'ın
orta sahadaki eksikliği de hissedildi. Sol kanatta İsmail istediğimiz verimi
sağlayamadı. Son iki sezonun en istikrarlı oyuncularından biri olan Olcay da
kötü bir gece geçirdi. Uzun zamandır Kerim'in doksan dakika oynaması
gerektiğini söylüyordum ama bu kez maça ilk on birde başlayan Kerim ne yazık ki
beni haksız çıkardı.
Kasımpaşaspor ise çok iyi kapandı. Neredeyse her
Beşiktaşlının başında iki rakip oyuncu vardı. Topun büyük bölümüne Beşiktaş
sahip olmasına rağmen maçı kazanan taraf onlar oldu. Futbolun garip
taraflarından biri de bu zaten; topun sende olması tek başına hiçbir şey ifade
etmiyor. Onu doğru kullanamadıktan sonra yüzde seksen de sende kalsa sonuç
değişmiyor.
Oysa sahadaki görüntüye bakınca insan çok daha farklı
bir skor bekliyordu. Daha kaba bir ifadeyle, bu maçın beş olması gerekiyordu
ama bizim yediğimiz iki golle sonuçlandı. Duygusal bir yaklaşım olduğunu
biliyorum ama bazı geceler gerçekten topun bir takımı sevmediğine inanıyorum.
Bu gece de top Beşiktaş'ı sevmedi.
Yenilginin gölgesinde kalan Sosa'nın golünü de
unutmayalım. Gerçekten onun klasına yakışan güzel bir goldü. Kasımpaşaspor'un
attığı goller için ise “Şanssız goller yedik” diyerek kendimi avutmayacağım.
Kaleci elindeki topu kaçırır, top birine çarpıp yön değiştirir, o zaman
şanssızlıktan söz edebilirsin. Burada öyle bir durum yoktu. Adamlar iki tane
gayet güzel gol attılar ve maçı kazandılar. Rakibin hakkını teslim etmek
gerekiyor.
İkinci yarıda gönlümden geçen, Mario oyundan çıkmadan
Cenk'in de sahaya girmesiydi. Kasımpaşaspor'un ikinci golünden sonra bu isteğim
iyice arttı. Şenol Güneş de bir süre sonra tam olarak bu hamleyi yaptı. Gol
lazımdı ve iki santrforla oynamak mantıklı görünüyordu. İstediğim oldu olmasına
ama dikiş bir türlü tutmadı.
Beşiktaş oynamadı demek istemiyorum. Takım oynadı ama
oynadığı futbol sonuç almaya yetmedi. Zaten bu mağlubiyeti bu kadar can sıkıcı
yapan da buydu. Fenerbahçe'nin puan kaybettiği bir haftada yakalanan fırsatı
değerlendirmek gerekiyordu.
Şimdi Fenerbahçe bir maç eksiğiyle üç puan gerimizde.
Galatasaray'la oynayacakları ertelenmiş derbi tamamlanmadan puan tablosunun
nasıl şekilleneceği konusunda kesin konuşmak istemiyorum. Bildiğim tek şey,
şampiyonluk yarışında elimizdeki önemli bir fırsatı bu gece kendi ellerimizle
kaçırdığımız.
Beşiktaş bazen beni gerçekten çok şaşırtıyor. Maçın son
beş dakikasında bile en azından beraberliği yakalayacağımıza inanıyordum. O
ışık içimde hiç sönmedi ama olmadı kardeşim işte. Top da sevmedi, Beşiktaş da
bu maçı rakibinden daha fazla istediğini sahaya yeterince yansıtamadı. Bir
hafta önce Bursaspor'dan dört gol yiyen ve ligde belirgin bir hedefi bulunmayan
Kasımpaşaspor çıktı, kendi oyununu oynadı ve üç puanı aldı götürdü.
Bazı maçlardan sonra Beşiktaş için “İşte şampiyon olacak
takım” dediğim oldu. Bu gece ise ilk kez zihnime çok daha karanlık bir düşünce
yerleşti: Acaba sezon sonunda dönüp baktığımızda “Şampiyonluğu burada bıraktık”
diyeceğimiz maç bu mu olacak?
Umarım değildir.
Haftaya Vodafone Arena'yı açıyoruz. Yıllardır
beklediğimiz eve dönüş nihayet gerçekleşecek. Kasımpaşaspor'dan iki gol yiyen
Kara Kartal'ın, aynı rakibe bir hafta önce dört gol atan Bursaspor karşısında
ne yapacağını gerçekten çok merak ediyorum.
Hakkımızda hayırlısı olsun. Daha fazla kendi kendime öfkelenmeden yazıyı
burada bitireyim.
Stadyum: Kasımpaşa Stadyumu
Hakemler: Mete Kalkavan, Ceyhun Sesigüzel, Aleks Taşçıoğlu, Mehmet Cem Satman (4.
Hakem)
Beşiktaş: Boyko, Beck, Marcelo, Necip, İsmail, Atiba (Dk.90 Mustafa), Oğuzhan,
Kerim (Dk.46 Tolgay), Sosa, Olcay (Dk.57 Cenk), Gomez
Yedekler: Günay, Serdar, Alexis, Tosic, Tolgay, Mustafa, Cenk
Teknik Direktör: Şenol Güneş
Kasımpaşa: Ramazan, Veigneau, Titi, Omeruo, Popov, Scarione (Dk.84 Abdullah),
Castro, Hakan, Âdem (Dk.79 Tunay), Del Valle (Dk.75 Koita), Eren
Yedekler: Isaksson, Bozhikov, Ferhat, Abdullah, Koita, Malki, Tunay
Teknik Direktör: Rıza Çalımbay
Goller: Sosa (Dk.28), Del Valle (Dk.29), Scarione (Dk.49)
Sarı Kartlar: Hakan (Dk.17), Oğuzhan (Dk.45+2), Marcelo (Dk.54), Popov (Dk.90+1),
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder